Verslag excursie naar het Bakkerijmuseum

door Frieda van Doorn en Greet van Mourik

Gisteren samen met Greet naar het bakkerijmuseum geweest. Even onze geluksengeltjes benoemen om de reis per bus en trein tot een waar succes te maken. In de bus begroette Margriet mij. Op het station kwam ik Greet tegen. Mijn hond Reena sprong van blijdschap, dus ik had de goede Greet te pakken. Samen op weg naar spoor 7. Daar met mij Be my eyes app het stationsbord bestudeerd. Hup de trein in en twee mensen stonden op en wij konden zitten. In Amsterdam Sloterdijk overstappen. Wij hadden een kwartier dus Greet uitchecken en ik inchecken. Een lieve vrouw holde met onze ov chipkaart naar de poortjes en klaarde snel het klusje. Wat een geluksengeltje. Op het station in Utrecht kreeg Greet nog hulp van een reiziger die haar hielp met het inchecken van het toilet en zelfs zijn eigen pinpas er voor hield. In Hoorn werden wij begroet door de leiding van KUBES die ons naar de bus naar Medemblik begeleiden. Greet en ik kregen op ons verzoek Ria toegewezen. Een pracht vrouw, die zelfs het toilet voor ons inspecteerde of het schoon was. Zij vertelde ons veel over wat er te zien was in het bakkerijmuseum. De man die de rondleiding deed vertelde ook op humoristische wijze het ontstaan en voortgang van wat er allemaal te zien is in het museum. ‘Op de terugreis begeleiden Ria ons tot station Hoorn. Zij ging zelfs door de poortjes en hield ons in de gaten of wij in de juiste trein stapten. In Sloterdijk weer overstappen en ja hoor ik vergat mijn rugzak. Een oplettende passagier attendeerde Greet hierop en een ramp werd voorkomen. In Utrecht naar Manneke Pis voor een heerlijk Vlaams patatje. Greet en ik stonden voor de kraam en een vriendelijke jongen zei neem maar een mini, die is groot genoeg. Het was erg druk en wij wachten vol goede moed.de jongen die de patat bakte vroeg of hij ons mocht helpen. Hij zocht een tafeltje uit en wij konden aanvallen. Na afloop kwam hij ook nog vragen of het gesmaakt had en of wij het verder konden vinden. Wij zeiden stoer ja hoor en wij liepen het station Utrecht weer in. Wij hoorde de poortjes, maar konden die niet vinden. Ook de geleidenlijnen waren verdwenen. Even ronddolen en toch op een gegeven moment hadden wij het geluid van de poortjes en vervolgde wij onze weg. Ik bracht Greet bij het toilet en ik vervolgde mijn route naar de bus naar Lopik. Greet ging verder met de trein naar Tricht. Onderweg kwam de conducteur bij haar zitten voor een praatje. Hij begeleide Greet ook in Geldermalsen naar de juiste trap en op weg naar Tricht kwam er een jonge jongen, die vroeg aan Greet kan ik je helpen en Greet vroeg hem wil jij mij over de zebra brengen en de goot aanwijzen dan kan ik verder de weg vinden. Een hele belevenis. Twee slechtziende hartsvriendinnen die samen hun krachten bundelen en met deze geluksengeltjes op hun pad de hele wereld aan kunnen. De maatschappij is zo slecht nog niet.